11/04/2026
ISANG KAWAWANG ESTUDYANTE NA NATULOG SA BANYO NG PAARALAN SA LOOB NG TATLONG BUWAN, NAGHUHUGAS NG MUKHA SA LABABO TUWING UMAGA, NAGBIBIHIS SA LOOB NG KUBETA — WALANG NAKAALAM, WALANG NAGTANONG, WALANG NAABALA — HANGGANG SA ARAW NA TINAWAG ANG KANYANG PANGALAN SA ENTABLADO AT NAGSIMULANG UMIYAK ANG BUONG AUDIENCE NA HINDI ALAM ANG KANYANG KWENTO
Araw-araw, parang walang nagbabago.
Ang mga g**o ay abala sa pagtuturo. Ang mga estudyante ay abala sa kanilang mga kaibigan, takdang-aralin, at mga pangarap. Sa gitna ng lahat ng iyon, naroon si Jomar—tahimik, halos hindi marinig, at tila kontento na sa pagiging hindi napapansin.
Ngunit ang totoo, hindi siya kontento. Sanay lang siya.
Sanay siyang magpigil ng gutom.
Tuwing recess, habang ang mga kaklase niya ay nagbubukas ng kanilang baon—kanin, ulam, o kahit simpleng tinapay—si Jomar ay dahan-dahang umiinom ng tubig. Minsan, dalawang baso. Minsan tatlo. Hindi para uhaw siya, kundi para lokohin ang sariling tiyan.
Kapag may nag-alok ng pagkain, agad siyang ngingiti.
“Busog pa ako,” sasabihin niya.
Ngunit ang totoo, matagal na siyang walang laman ang tiyan.
Sa klase, madalas siyang mapikit. Hindi dahil tamad siya—kundi dahil kulang siya sa tulog. Paano ka nga ba makakatulog nang maayos kung ang higaan mo ay malamig na tiles at ang kumot mo ay halos hindi na kayang magpainit?
Pero sa kabila ng lahat ng iyon, may isang bagay na hindi niya pinababayaan—ang pag-aaral.
Sa gabi, kapag wala nang tao sa paligid, lumalabas siya mula sa banyong tinutuluyan niya. Dahan-dahan siyang pupunta sa corridor kung saan may natitirang ilaw. Doon siya uupo sa sahig, ilalabas ang kanyang mga libro, at magsisimulang magbasa.
Tahimik. Mag-isa. Ngunit pursigido.
Habang ang iba ay natutulog sa kanilang komportableng higaan, siya ay nag-aaral sa gitna ng katahimikan ng paaralan. Para bang ang bawat pahina na binabasa niya ay isang hakbang palabas sa mundong kinalalagyan niya.
Minsan, napansin siya ng kaniyang adviser.
“Bakit lagi kang top