14/08/2025
PALIHIM NA PUMAPASOK ANG LANDLADY SA KWARTO NG TATAY KO BAWAT BUWAN—HANGGANG SA NAHULI KO SILA
Episode 1
Nagsimula ito sa mga yapak—mahihinang tunog. Parang mga bulong na naglalakad. Tuwing huling Linggo ng bawat buwan, naririnig ko ito. Minsan bandang alas-onse ng gabi, minsan malapit na sa hatinggabi.
Dumaan ang mga yapak sa makitid na pasilyo ng aming maliit na two-bedroom apartment sa Muntinlupa, at palaging humihinto sa pinto ng kwarto ng tatay ko.
Akala ko noong una ay panaginip lang.
Pero ’yung langitngit ng pinto, ang mahihinang ungol, at ang pag-click ng doorknob—hindi na ito kathang-isip.
Ang landlady namin, si Aling Eunice, isang pandak na biyuda, nasa mid-50s, may pagitan ang ngipin sa harap, at ang boses ay kaya mong marinig kahit sarado ang pinto. Nakatira siya sa pangunahing bahay sa harapan ng compound. Nasa likod kami—mga inuupahang kwarto.
Siya 'yung tipong babatukan ka gamit ang bill ng kuryente kung overdue ka. Pero sa akin, palagi siyang nakangiti—hanggang mapansin kong may kakaiba.
Ang Tatay Kong Tahimik at Matapat
Simula nang mamatay si Mama apat na taon na ang nakalilipas, hindi na nagdala ng babae si Tatay. Ni minsan hindi kami nag-usap tungkol sa "bagong asawa." Nagta-trabaho siya ng dalawang trabaho, pinapaaral ako, at sinusustentuhan ang lahat ng pangangailangan namin.
Pero napansin kong may nagbago sa kanya tuwing huling Linggo ng buwan.
Bigla siyang naglilinis ng kwarto.
Nag-iispray ng sobrang daming air freshener.
At palaging sinasabing:
“Anak, matulog ka na nang maaga ha.”
Labing-pito na ako. Hindi ako tanga.
Ang Araw na Pinanood Ko Silang Lihim
Isang gabi, nagpasya akong manatiling gising. Umupo ako sa tabi ng bintana, may kurtinang bahagyang nakabukas, at pinatay ko ang ilaw.
Eksaktong 11:42 p.m., may nakita akong anino. May babaeng palihim na naglalakad sa likod ng generator shed.
Siya ’yon.
Si Aling Eunice. Naka-duster at may bitbit na maliit na bag.
Hindi siya kumatok. Binuksan lang ang pinto ng kwarto ni Tatay
