29/04/2026
Kapatid, hindi lahat ng dumating ay para manatili.
May mga inaalis ang Diyos, hindi para saktan ka—kundi para iligtas ka.
Hindi minamadali ang para sa’yo, dahil may tamang panahon ang Ama.
Kung hindi nagtagal, baka hindi talaga iyon ang nararapat.
Kaya huwag kang sumuko sa pagmamahal—magtiwala ka sa panata mo.
Dahil ang para sa’yo, darating nang hindi mo kailangang ipilit.
Kapatid…
Kung pagod ka na,
hindi mo kailangang itago.
Kung nasasaktan ka na naman,
hindi mo kailangang ikaila.
Kasi kilala ka ng Ama—
kahit yung mga luha mong hindi mo maipaliwanag,
kahit yung mga tanong mong ikaw mismo, hindi mo masagot.
“Bakit ako na naman?”
“Bakit hindi na lang tumagal?”
“Bakit kailangan ko pang maranasan ‘to?”
Kapatid…
hindi ka pinaglalaruan ng pagkakataon.
Hindi ka rin pinapahirapan ng Diyos.
Inaayos ka.
Oo, masakit.
Oo, paulit-ulit.
Pero hindi dahil wala kang halaga—
kundi dahil may hinahanda.
Bilang isang Iglesia ni Cristo,
alam natin—
ang bawat bagay ay may takdang panahon.
Hindi nahuhuli ang Ama,
at lalong hindi Siya nagkakamali.
Kaya kung may taong dumating
tapos biglang nawala,
hindi ibig sabihin non na niloko ka lang ng tadhana.
Minsan…
ipinakita lang siya sa’yo
para matuto ka kung ano ang hindi para sa’yo.
Minsan…
pinahawak sa’yo sandali
para maramdaman mo,
pero hindi para angkinin mo habambuhay.
Masakit ‘yon.
Sobra.
Pero kapatid, pakinggan mo ‘to—
hindi lahat ng nawawala,
kawalan.
May mga bagay na inaalis
para hindi ka tuluyang masira.
May mga taong inilalayo
para hindi ka mapahamak.
At oo…
may mga pagkakataon na akala mo “siya na”—
pero hindi pa pala.
Dahil ang “siya na,”
hindi lang nasusukat sa kilig,
hindi lang sa saya,
kundi sa parehas na paninindigan,
parehas na pananampalataya,
parehas na hindi bibitaw kahit mahirap.
Hindi sapat ang ilang araw,
o ilang linggo,
para sabihing “ito na ‘yon.”
Ang totoo, kapatid…
ang pagmamahal na minamadali,
madalas ding nawawala.
Kaya kung ngayon,
pakiramdam mo pagod ka na—
huwag mong gawing dahilan iyon para
