Ceylon Natura.lk

03/02/2026

මම මුදල් හුවමාරුවක් සඳහා මගේ පියා සමඟ බැංකුවේ පැයක් ගත කළෙමි.

මම ඔහුගෙන් මෙසේ ඇසුවෙමි.

"තාත්තා,ඇයි අපි ඔබේ අන්තර්ජාල බැංකුව සක්‍රීය නොකරන්නේ?"

"ඇයි මම එහෙම කරන්නේ?" ඔහු පිළිතුරු දුන්නේය.

"හොඳයි ඔබට මුදල් මාරු කිරීම වැනි දේවල් සඳහා මෙහි පැයක් ගත කිරීමට සිදු නොවනු ඇත.

ඔබට අන්තර්ජාලය හරහා සාප්පු යෑමට පවා හැකි ය.සෑම දෙයක්ම පහසු වනු ඇත! "

Internet Banking ලෝකයට ඔහුව හඳුන්වා දීමට මම ඉතා උනන්දුවෙන් සිටියෙමි.

ඔහු මගෙන් මෙසේ ඇසීය.

"මම මේක කළොත්, මම ගෙදරින් යන්නේ නැහැ?"
"ඔව් හරියටම!"

සිල්ලර කඩයෙන් පවා දැන් එය දොරට ගෙන යා හැකි ආකාරය සහ Amazon විසින් සියල්ල ලබා දෙන ආකාරය මම ඔහුට පැහැදිලි කළෙමි.

ඔහුගේ ප්‍රතිචාරය මට දිව අවුල් කළේය.

"මම අද මේ බැංකුවට ඇතුළු වූ දා සිට, මට මගේ මිතුරන් හතර දෙනෙක් මුණගැසුණා, මම දැන් මාව හොඳින් දන්නා කාර්ය මණ්ඩලය සමඟ ටිකක් කතා කළා.

ඔයා දන්නවනේ මම තනියම කියලා...මේක තමයි මට අවශ්‍ය සමාගම.මම කැමතියි සූදානම් වෙලා බැංකුවට එන්න.මට ප්‍රමාණවත් කාලයක් තිබේ, එය මට අවශ්‍ය භෞතික ස්පර්ශයයි.

අවුරුදු දෙකකට කලින් මම අසනීප වුණා.මම පලතුරු මිලදී ගන්නා වෙළඳසැල් හිමියා මගේ ඇඳ අසල මා බැලීමට පැමිණියා.

දින කිහිපයකට පෙර ඔබේ මව උදේ ඇවිදීමේදී වැටී සිටින විට, අපගේ ප්‍රදේශයේ සිල්ලර වෙළෙන්දා ඇයව දැක වහාම ඇයව නිවසට ගෙන ගියේ මා ජීවත් වන ස්ථානය ඔහු දන්නා බැවිනි...

මට එම මානව ස්පර්ශය අන්තර්ජාලයෙන් ලැබේවිද?

සෑම දෙයක්ම මා වෙත ලබා දීමට සහ මගේ පරිගණකය සමඟ අන්තර් ක්‍රියා කිරීමට මට බල කරන්නේ ඇයි?

මම විකුණුම්කරු පමණක් නොව මා ගනුදෙනු කරන පුද්ගලයා දැන ගැනීමට කැමතියි.එය සම්බන්ධතා බැඳීම් ඇති කරයි.
Amazon ඒ සියල්ල ලබා දෙනවාද? "

තාක්ෂණය අවශ්‍යයි නමුත් එය ජීවිතය නොවේ.මානව සබඳතාවලට මුල්තැන දෙන්න...උපාංග සමඟ නොව මිනිසුන් සමඟ කාලය ගත කරන්න!

Copied ....!!
Dilhani Edirisinghe

03/02/2026

"අයියේ ඉක්මනට වරෙන්... තාත්තා හන්දියේ කඩෙන් චොකලට් එකක් උස්සලා මාට්ටු වෙලා... මිනිස්සු වටවෙලා තාත්තට ගහනවා..." මල්ලී කෝල් කරලා එහෙම කියද්දී මට ඇති වුණේ ලැජ්ජාවක් සහ කේන්තියක්. "මේ මනුස්සයා නම් අපිට මාර වදයක් වුණානේ. වයසට ගිහින් සිහියත් නැතුව දැන් හොරකම් කරන්නත් පටන් අරන්..." මම එහෙම හිතාගෙන කේන්තියෙන් කඩේ ගාවට දිව්වා.

තාත්තාට දැන් අවුරුදු ගාණක ඉඳන් ඩිමෙන්ශියා (Dementia) රෝගය. සිහිය මදි. අපි තාත්තව කාමරේක දාලා පරිස්සම් කළාට, අද කොහොමහරි තාත්තා එළියට පැනලා.

මම යද්දි තාත්තා කඩේ ඉස්සරහා බිම වැටිලා හිටියා. කට කොනකින් ලේ එනවා. කමිසය ඉරිලා. වටේ හිටපු අය බනිනවා. "නාකි වෙලා චොකලට් හොරකම් කරනවා, ලැජ්ජ නැද්ද මනුස්සයෝ?" මුදලාලි තව පාරක් ගහන්න අත ඉස්සුවා.

"නවත්තපන්... ඔය මගේ තාත්තා..." මම මිනිස්සුන්ව තල්ලු කරගෙන ගිහින් තාත්තව නැගිට්ටවන්න හැදුවා. තාත්තා බිම ඉඳගෙනම මගේ මූණ දිහා බැලුවා. ඒ ඇස්වල තිබුණේ බයක් නෙවෙයි, හරිම අහිංසක හිනාවක්.

තාත්තා එයාගේ පපුවට තියලා මිට මොළවගෙන හිටපු අත හිමීට දිග ඇරියා. පොඩි චොකලට් එකක් ඒ අතේ තිබුණා. "පුතා... මේක ඔයාට. ඔයා පොඩි කාලේ ඉඳන් මේ ජාතියට හරි ආසයිනේ... මම මේක ඔයාට ගෙනාවේ... කෝ ගන්න..." තාත්තා වෙවුලන, ලේ ගෑවුණු අතින් ඒ චොකලට් එක මට දික් කළා.

මගේ ඇස් දෙකෙන් කඳුළු පැන්නා. මුළු ලෝකෙම නතර වුණා වගේ මට දැනුණා. මේ මනුස්සයාට තමන් ඉන්නේ කොහෙද, දැන් තමන්ගේ වයස කීයද කියලා අමතක වුණාට, මම පොඩි කාලේ ආස කරපු දේවල් තාම අමතක වෙලා නෑ. මිනිස්සු ගහද්දිත් එයා ඒ චොකලට් එක පපුවට තුරුල් කරන් ඉඳලා තියෙන්නේ මම වෙනුවෙන්.

මම තාත්තාගේ ලේ පිරුණු අත් දෙක අල්ලගෙන එතනම දණ ගැහුවා. "මට සමා වෙන්න තාත්තේ... මම ඔයාව තේරුම් ගත්තේ නෑ..."

දෙමාපියන්ගේ මොළයේ මතකය මිය ගියත්, දරුවන් වෙනුවෙන් හදවතේ තියෙන ආදරය කවදාවත් මිය යන්නේ නෑ.

(මේ සංවේදී කතාව ඔබේ හිතට දැනුණා නම් ❤️ React එකක් දාන්න. ඩිමෙන්ශියා රෝගයෙන් පෙළෙන දෙමාපියන් ඉන්න දරුවන් වෙනුවෙන් Share කරන්න)

13/02/2025

12/02/2025

මේ ඉන්නෙ තැන්නහේන කොළඹ බස් එකේ රියදුරු මහත්මයා. මම මේ ෆොටෝ එක ගත්තෙ 2025.02.07 වෙනිදා. මම පිඹුරේ ඉඳලා සපුගහවත්තට එනවා ඉඳලා හිටලා. මේ බස් එකේ ගොඩාක් දවසට සෙනඟ පිරිලා මොකද school time නිසා මේක මතුගමට එනවා උදේ 7ට NSB Bank එක ළඟ තමයි නවත්තන්නෙ මේ දවසේ මම හිටියෙ බස් එකේ ඉස්සරහා මම දැකපු ගොඩාක් දේවල් නිසා මේ සටහන මේ විදිහට ලියන්න හිතුනා.

මෙතුමා බස් එකේ ඉස්සරහා දොරෙන් නගින හැම කෙනෙක්ටම කට පුරවලා good morning කියනවා ඒක කියන විදිහත් හරිම සුන්දරයි. ඒ වගේම school ළමයි නගිනකොට මෙතුමාම ගොඩක් වෙලාවට bag එක ඉල්ලගෙන engine එක උඩ තියනවා ඒ ළමයි බැහැලා යනකොට ආයිත් බෑග් එක අතටම දීලා පරිස්සමෙන් යන්න පුතේ කියලා තමයි යන්නෙ. school එක පාරෙන් අනිත් පැත්තෙ තියෙනවානම් ගොඩාක් වෙලාවට ඒ ළමයි පාර මාරු වෙනකන් ඉන්නවා. මේ හැම දේම වෙන්නෙ කලබලේ මොකද ඒ time එකත් එක්ක බස් එක පට්ටම වේගෙන් යනවා හැබැයි හරිම safety driving එදා දවසේ වෙනදාටත් වඩා පරක්කු වෙලා තිබුන දවසක් වෑත්තෑව හරියෙදි වයසක ගෑණු කෙනෙක් බස් එකෙන් බහින්න ගිහිල්ලා bag එකක් හිර කරගෙන හෙන පිස්සුවක් නටලා තමයි බැස්සෙ ඒ වෙලාවෙ ටිකක් කේන්තියෙන් ඉක්මන් කරලා බහින්නකෝ නැන්දේ කියලා සැරෙන් කියලා බැස්සාට පස්සෙ පරිස්සමෙන් යන්න නැන්දේ බුදු සරණයි කියලා කිවුවා මම මේ සටහන මේ විදිහට ලියන්න ඒකත් හේතුවක්.

මීට සති දෙකකට කලින් මගෙ නංගි දෙහිවල corse එකකට යන්න පටන් ගත්තා මම මේ අයියාට කිවුවා නංගි colombo තනියෙන් ගිහිල්ලා නෑ පුලුවන්නම් place එකේ නවත්තන්න කියලා එදා ඉඳලා හැම දවසකම එතන නවත්තලා colour light එකේ police officer කෙනෙක් ඉන්නවා, ඒත් හැම දවසකම නංගි පාර මාරු වෙනකන් බලන් ඉඳලාලු බස් එක පිටත් වෙන්නෙ ඇත්තටම මම දැකපු රියදුරන් අතරේ රියදුරු මහත්මයෙක්

උදේට මතුගම ඉඳලා colombo යන අය 7.00am වෙද්දි NSB bank එක ගාව හිටියොත් මේ බස් එක අල්ලගන්න පුලුවන්

තැන්නහේන - කොළඹ

Copied

06/04/2023

ජීවිතේ_පළවෙනි_job_එක......
හරියටම අවුරුදු 15ක්.

මිනිස්සු ජීවත් වෙන්න මොනවද නොකරන්නේ. හරිම පුදුමයි..

ශිෂ්‍යත්වෙට 111යි. fail. ලොකු ඉස්කෝලෙකට යන්න බෑ. O/L වලට A 1යි, B 3යි, C6යි. දැන් A/L කරන්න ඕනෙ. Bio තෝරාගත්තේ ආසාවට. ඒත් doctor කෙනෙක් වෙනවා කියලා හීන දැක්කෙ නෑ. අප්පච්චි මේසන් වැඩ කලේ. ලොකු උනාම මේසන් බාස් කෙනෙක් වෙනවා කියලා ඉස්කෝලෙදි මිස් අහද්දි කියලා බැනුම් අහලත් තියෙනවා.
2008 අගෝස්තු මාසේ පළවෙනි වතාවට A/L ලිව්වා. ප්‍රධාන විෂයන් ටික ලියලා ඉවරයි. පොදු paper එක ලියන්න තියෙනවා. ඒත්...... ජීවිතේ ප්‍රශ්න ගොඩක් තියෙනවා. Job එකක් හොයාගන්න ඕනේ. ආරංචියක් ආවා මිහින්තලේ k.s.t evergreen කියලා company එකක job තියෙනවා කියලා. ගිහින් බලනකොට තියෙන්නේ නාට්ටාමි වැඩේ. දවසට රු. 450ක් දෙනවා. දෙපාරක් හිතුවේ නෑ. මම ගියා රස්සාවට. ගෙදර ඉදන් 9 km දුරයි. බයිසිකලෙන් තමා ගමන. හිතපු තරම් ලේසි නෑ. 60kg විතර බර බඩඉරිඟු ඇට පුරවපු මලු තමයි කරෙන් අදින්න ඕනේ. Job එකෙන් දවසක් නිවාඩු අරන් ගිහින් පොදු paper එකට ලිව්වා.
අමාරු රස්සාවක් හිත හොඳ මිනිස්සු ගොඩාක් අඳුනාගන්න පුළුවන් උනා. Dot අයියා, රුවන් අයියා, ආනන්ද අයියා, රන්ජන් අයියා, කැලුම් අයියා, සිරිනන්ද මාමා, සලේ මාමා තව කට්ටිය ගොඩාක් හිටියා. වයසින් අඩුම මම. හැමෝම මට උදව් කලා.
ඔය අතරේ revision class පටන් ගත්තා. Company එකට කතා කරලා සතියට දවස් 3ක් නිවාඩු ඉල්ලගෙන class යන්න පටන්ගත්තා. මම හොඳටම පාඩම් වැඩ කලා. වැඩට යන දවස් වලට පොතක් අරන් යනවා. දවල් කෑමට පැයක් දෙනවා. මම ඉක්මනට කාලා පාඩම් කරනවා. ඔහොම December වෙනකන් කරගෙන ගියා. December අග ( මතක විදියට) 1st shy එකේ results ආවා. C 2යි S 1යි. Job එකෙන් අයින් වෙලා full time මහන්සි වෙලා පාඩම් කලා. 2nd shy එකේ A 1යි, B 1යි, C 1යි. District Rank එක 49. ඒ සැරේ 41ක් medicine ගියා. කොහොමහරි 3rd shy medicine යන්න පුළුවන් උනා.
තවම ජීවිතේ දුකයි. පොඩි පොඩි පසුබෑම් නැතුවම නෙවෙයි. ඒත් සමස්තයක් විදියට ගත්තම මම ජීවිතේ දිනලා.
ඇයි මම මගෙ කතාව කිව්වෙ.......? මේක දැකලා සමහරවිට කවුරුහරි මට කියයි "ඕකා මුට්ට කරගහපු එකානේ" කියලා. ඒත් කවුරුහරි කෙනෙක් මේක ජීවිතයට ආදර්ශයක් කරගත්තොත් ඒක මට සතුටක්

✍️ ~Dr. ගයාන් සෙනවිරත්න~ Gayan Senevirathne
Credit - inspire editz 🫡