13/06/2026
Zo van die “ mens erger je niet “ dagen.
Een ordinaire maandag morgen, waar ik eigenlijk van hou want we vallen in de wekelijkse routine, en ik stap op mijn fiets.
Jullie weten, of misschien nog niet, dat ik in december door een fietser de weg werd afgesneden.
De revalidatie verliep vlot, mooie hakken zijn niet meer aan de orde vrees ik, maar ik heb geen pijn en een tevreden chirurg.
Ik kan u verzekeren de eerste keer terug op de fiets werd ik angstig, maar ik overwon.
En dan begint het avontuur terug.
Genieten rondom mij doe ik niet meer.
Kijken links of rechts doe ik nog veel minder.
Focussen doe ik op wat zich voor EN achter mij afspeelt.
De jonge blondine reed voor mij, de haren in de wind, waarschijnlijk niet mijn muziek in haar oren, en ze gebruikte, terecht, het volledige fietspad.
Ik belde discreet, probeerde voorzichtig in te halen aan 20 km per uur.
Ze plaatste zich een beetje rechts en ik stak links voorbij, plaats genoeg.
Ik dacht dat ze me gehoord had maar plots nam ze terug het midden van het fietspad in.
“ Oooh dit komt niet goed “. dacht ik.
Gelukkig zag ze links mijn wiel en stelde zich uiterst rechts.
Ik denk dat haar koptelefoon eerder luid stond.
De volgende, een speed pedelec.
Dat belletje doet me echt schrikken.
50 km/u op een fietspad, sommige auto’s rijden maar zoveel op de Kwadeweg.
En de kers op de taart, oversteken op de R4.
Ooh ja die morgen stopte de camionette niet aan het rode licht.
We leven in een jungle lieve mensen.
Ik denk zelfs dat er in de jungle meer samenhorigheid is.
Sporadisch krijg je nog eens een goedendag wanneer je wacht aan het rode licht.
Ik blijf volhouden en ben steeds blij wanneer iemand eens lacht op de fiets.
Hij lachte wel naar mij, de man die heel dringend moest.
Hij was aan het werken en dacht in de berm veilig te staan.
Ik was er eerst, hij had nooit gedacht dat ik er zo vlug zou zijn.
De handeling ging snel, het sluiten van de rits en rechts over zijn schouder kijken om in te schatten hoeveel meter ik nog van hem was.
Maar wie me kent weet dat ik durf te roepen
“ ik zal niet kijken “ !
Hij lachte naar mij en ik zette mijn weg verder, met een brede glimlach van hier tot in Tokio.
Oh neen, niet omwille van de wildplasser, maar omdat ik die morgen alsnog een lach zag.
We trekken ons op aan de positieve dingen.
Marie, Jef en iedereen rond ons die nog durft lachen.
Het zijn inderdaad moeilijke en rare tijden, ze maken het ons moeilijk.
Maar er zijn ook nog zoveel mooie momenten, en de natuur als medicijn.
Mooi weekend
Claudine
