09/06/2026
"မောင့်"> အချစ်ဦး(အပိုင်း1 )
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ မေမြတ်နိုးတစ်ယောက် ကော်ဖီဆိုင်ရဲ့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ရင်း အပြင်ဘက်ကို
ငေးကြည့်နေမိတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက
လမ်းမပေါ်က ရေအိုင်တွေကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ ကားမီးရောင်တွေကို လိုက်ကြည့်နေပေမဲ့
သူ့စိတ်ကတော့ အတိတ်ဆီ
ပြန်ရောက်နေခဲ့တယ်။
"မေမြတ်နိုး... ဘာတွေ ဒီလောက်တောင် တွေးနေတာလဲ"
နူးညံ့တဲ့ အသံတစ်ခုကြောင့် မေမြတ်နိုး လန့်သွားတယ်။ ဘေးနားမှာ ရောက်နေတာက သူရ။
သူက မေမြတ်နိုးထက် အသက်၅နှစ်ငယ်ပြီး
မေမြတ်နိုးရဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဘဝမှာ
အမြဲလိုလို အနားမှာ ရှိနေတတ်တဲ့
ကောင်လေးတစ်ယောက်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး သူရရယ်။ မိုးရွာတော့
နည်းနည်း ပိုပြီး စိတ်ကူးယဉ်မိသွားလို့ပါ
" မေမြတ်နိုးက ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
သူရက သူမရဲ့ စားပွဲခုံပေါ်ကို ပူနွေးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခု တိုးပေးလိုက်တယ်။ "မိုးရွာတိုင်း 'မမ' က အမြဲ စိတ်ညစ်နေသလိုပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်တယ်"
'မမ' ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းက မေမြတ်နိုးရဲ့ နှလုံးသားကို တစ်ချက် ရိုက်ခတ်သွားစေတယ်။
သူရက သူမကို အမြဲတမ်း အစ်မတစ်ယောက်လိုပဲ ကြည့်တတ်သူပါ။ ဒါပေမဲ့ မေမြတ်နိုးရဲ့
စိတ်ထဲမှာတော့ သူဟာ အစ်မတစ်ယောက်လို
ခေါ်တိုင်းမှာ ဖြည့်ဆည်းပေးချင်တဲ့
ခံစားချက်တွေနဲ့ ရောထွေးနေတာ ကြာပြီ။
"သူရ... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြင်နာတတ်တာလဲ"
သူရက ခပ်အေးအေး ပြုံးလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော် ကြင်နာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မမကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေစေချင်တာကို မခံနိုင်လို့ပါ။ တက္ကသိုလ်တက်ကတည်းက အခုထိ မမကို ကြည့်လာခဲ့တာ... မမရဲ့ အပြုံးတွေ၊ မျက်ရည်တွေအားလုံးက ကျွန်တော့်အတွက် အရေးကြီးတယ်"
မိုးသံတွေကြားထဲမှာ စားပွဲခုံလေး တစ်ခုခြားထားတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားတယ်။ သူရရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အရိုးသားဆုံး အချစ်တွေ ပေါ်လွင်နေတာကို
မေမြတ်နိုး မြင်နေရတယ်။
"မင်းက... အရမ်းငယ်သေးတယ် သူရရယ်
" မေမြတ်နိုးက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်တယ်။
"အသက်ဆိုတာ နံပါတ်တွေပါ မမ။ အရေးကြီးတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချိန်တွေပဲ။ ဒီနေ့... ဒီမိုးရေထဲမှာ မမရဲ့ ဘေးနားမှာ ကျွန်တော် ရှိနေဖို့ပဲ
လိုအပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား"
သူရက သူမရဲ့ လက်ကို ခပ်ဖွဖွ အုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ မေမြတ်နိုးရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေ
မြန်ဆန်လာတယ်။ အသက်အရွယ် ကွာခြားမှု၊ လူမှုရေး ပတ်ဝန်းကျင်တွေအားလုံးကို ခဏတာ မေ့ပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာတယ်။
"မမ... ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေး
တစ်ခုလောက် ပေးပါလား။ 'မမ' ဆိုတဲ့
နာမ်စားရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ... 'ကိုယ့်ချစ်သူ' ဆိုတဲ့ နေရာမှာ ကျွန်တော် နေချင်တယ်"
မေမြတ်နိုး ပြတင်းပေါက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ မိုးစက်တွေက ပြတင်းမှန်ပေါ်မှာ မျဉ်းကြောင်းတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အနာဂတ်ကတော့
ဒီညနေခင်းမှာတင် ကြည်လင်သွားသလိုပဲ။ သူမ သူရကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး
ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
မိုးသံတွေကြားမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့
ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ အေးချမ်းသွားခဲ့ပါပြီ။ အသက်အရွယ် ကွာခြားမှုဆိုတဲ့ အတားအဆီးတွေက သူတို့ရဲ့ နွေးထွေးမှုအောက်မှာ
ပျော်ဝင်သွားခဲ့ပါပြီ။
