09/12/2025
कथा : "थाकेको मन – बिष्णुको यात्रा"
बिष्णु हिँड्दै–हिँड्दै थाकिसकेको थियो।
यात्रा लामो त शायद थिएन, तर जीवनको बोझले उसको मन धेरै गह्रौँ थियो।
मनमा थकान, आँखामा निद्रा, हृदयमा लुकाइएको पीडा —
उनी ती सबै बोकेर, चुपचाप अगाडि बढिरहेका थिए।
“कति बोलूँ अब? बोल्दा–बोल्दा पनि थाकिसकेँ,”
बिष्णुले आफूभित्र मात्र सुनिने आवाजमा भने।
जीवनमा धेरै कुराहरू मनमै राखेर बाँच्नुपर्छ,
तर बिष्णुको मनमा अब शब्द बाँकी नै रहेनन्।
बिस्तारै बोल्ने शक्ति पनि हराउँदै थियो।
---
यत्तिकैमा, शितलको फोन बज्यो।
“बिष्णु, ठीक छौ?”
शितलको आवाजमा चिन्ता थियो, माया थियो, हिम्मत थियो।
बिष्णुले सानो मुस्कान दिए—
तर त्यो मुस्कान थकित थियो, भाँचिएको थियो।
“शितल… थाकेको छु।
हिँड्दा पनि थकाइ, बोल्दा पनि थकाइ…
कसैलाई भन्न नसकिने कुरा धेरै छन्।”
शितल केही बेर चुप बसिन्।
मौनमै बिष्णुको दुख सुन्न सक्ने एक्लो मान्छे उनी नै थिइन्।
---
शितलको शब्दले बिष्णु थोरै हलुका भयो।
“तिमी थाकेको छौ भने
थोरै समय आफैँलाई देऊ।
जीवनले धेरै धकेलेको छ,
तर तिमी हार मान्ने मान्छे होइनौ।”
बिष्णुले आँखा बन्द गरे।
थकान अझै थियो, तर मनभित्रको बोझ केही हल्का भएको महसुस गरे—
किनकि शितलसँग बोल्दा उनलाई
थोरै राहत, थोरै आशा र थोरै हिम्मत भेटिन्थ्यो।
---
**थकानको यात्रा रोकिएन,
तर बिष्णुको हिम्मत फर्कियो।**
उनले मनमा भने—
“थकाइले बाटो रोकिँदैन,
र रोक्नु पनि छैन…
किनकि शितल जस्ता मान्छे जीवनमा छन्।”
