29/09/2026
Endeleg godvêr då 23 turgåarar la i veg mot Stillebåen delvis via den nye vegen og den gamle stølsvegen frå Klauene mot Keipevatnet og vidare mot toppen. På Stillebåen som er toppen mellom Klauekeipen og Tedalskeipen, er der aldri vidstille, men namnet kjem visstnok av at når ein skulle ta kursen inn frå havet, var toppen eit godt méd for å stille kursen. Det trur dei i alle fall nede på gardane i Klauene.
Der er store omskifte i lia opp mot Keipevatnet i dag. Noko av den gamle granskogen er borte, der er kommen eit kraftverksinntak og røyr i bakken, og no blir siste grøfta graven for reservevassrøyret til byen.
Sjølv om Stillebåen ligg ein del lågare enn begge dei nemde Keipane, gir toppen flott utsikt i alle retningar.
Turen kan opplevast noko krevjande med bratte motbakkar, glatte steinar der stien går gjennom granskogen og eitt skummelt myrhol for den som går først!
Men alle kom vel både opp og ned, sidan vi valde å gå vegen nedatt. 😉
Ein kjekk tur med naturoppleving, godt drøs, litt gammal historie om stølsdrift med meir og visn om nyare tider og ny næring til fjellgardane nede ved sjøen.
