09/10/2026
ကဗျာဆရာမကိုသဘောကျလို့💚
ရဲမေတစ်ယောက်၏ နှလုံးသား
ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်တွေကို
ခဏ ခေါက်သိမ်းထားခဲ့သူ၊
ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုတွေကို
တာဝန်တွေအောက်မှာ ချန်ထားခဲ့သူ
သူမဟာ ရဲမေတစ်ယောက်။
အဖွဲ့အစည်းဆိုတာ
နာမည်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး၊
ယုံကြည်ချက်နဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့
မိသားစုတစ်ခုလို
သူမ ရင်ထဲမှာ သိမ်းထားခဲ့တယ်။
ကိုယ်ပင်ပန်းတဲ့နေ့တွေမှာတောင်
“ငါပဲ အရင်နားမယ်” မပြောခဲ့ဘူး၊
ငယ်သားတွေ ပင်ပန်းနေတဲ့အခါ
သူမရဲ့ ပင်ပန်းမှုကို မေ့ပြီး
“မင်းတို့ အဆင်ပြေရဲ့လား” လို့
အရင်မေးတတ်ခဲ့တယ်။
ငယ်သားတစ်ယောက် မှားတဲ့အခါ
အပြစ်တင်ဖို့ထက်
နားလည်ပေးဖို့ ရွေးခဲ့တယ်။
စကားကြမ်းကြမ်း ပြောနိုင်တဲ့အချိန်မှာတောင်
သည်းခံခြင်းနဲ့ သင်ပြပေးခဲ့တယ်။
သူမရဲ့ တင်းမာမှုနောက်ကွယ်မှာ
နူးညံ့တဲ့နှလုံးသားတစ်စုံရှိတယ်၊
သူမရဲ့ ဆုံးမစကားနောက်ကွယ်မှာ
“မင်းတို့ ပိုကောင်းလာစေချင်တယ်” ဆိုတဲ့
မေတ္တာတစ်ခုရှိတယ်။
အဖွဲ့အစည်းအတွက်ဆို
ကိုယ်ကျိုးကို နောက်ဆုံးထားခဲ့တယ်။
ငယ်သားတွေအတွက်ဆို
ကိုယ့်အချိန်ကို ပေးခဲ့တယ်။
တာဝန်အတွက်ဆို
ကိုယ့်အားနည်းချက်တွေကိုတောင်
ပြုံးပြီး ဖုံးကွယ်ခဲ့တယ်။
တစ်ခါတလေ
သူမလည်း ငိုချင်ခဲ့မှာပဲ၊
သူမလည်း အားကိုးချင်ခဲ့မှာပဲ၊
သူမလည်း “ငါ ပင်ပန်းနေပြီ”
လို့ ပြောချင်ခဲ့မှာပဲ။
ဒါပေမယ့်
သူမရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့
ငယ်သားတွေရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တိုင်း
သူမဟာ ထပ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ခဲ့တယ်။
ရဲမေဆိုတာ
သေနတ်ကိုင်ထားသူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။
အခက်အခဲကြားမှာ မပြိုလဲအောင်
တခြားသူတွေကိုပါ ထိန်းပေးနိုင်တဲ့
နှလုံးသားတစ်စုံရှိသူ ဖြစ်တယ်။
သူမပေးခဲ့တာ
အချိန်တင်မဟုတ်ဘူး
အိပ်မက်တွေ၊ အားအင်တွေ၊
မျက်ရည်တွေ၊ တိတ်တိတ်လေးခံစားခဲ့ရတဲ့
နာကျင်မှုတွေပါ ပါခဲ့တယ်။
တစ်နေ့နေ့မှာ
ငယ်သားတွေ အားကောင်းလာပြီး
သူမ မလိုတော့တဲ့နေ့ ရောက်ခဲ့ရင်တောင်
သူမ မနာကျင်ပါဘူး။
ဘာလို့လဲဆိုတော့
သူမလိုချင်ခဲ့တာက
“ငါ့ကို အမြဲလိုအပ်နေပါစေ” မဟုတ်ဘူး။
“ငါတို့အားလုံး ပိုကောင်းတဲ့လူတွေ ဖြစ်လာကြပါစေ”
ဆိုတာပဲ။
ဒါကြောင့်
ရဲမေတစ်ယောက်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုဟာ
သမိုင်းစာမျက်နှာပေါ်က စာကြောင်းတစ်ကြောင်းမဟုတ်ဘူး
ငယ်သားတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ
တစ်သက်လုံး မပျောက်မယ့်
အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်နေတတ်တယ်။
#စိမ်းမြအိမ်
ရဲမေတစ်ယောက်၏ နှလုံးသား
ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်တွေကို
ခဏ ခေါက်သိမ်းထားခဲ့သူ၊
ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုတွေကို
တာဝန်တွေအောက်မှာ ချန်ထားခဲ့သူ
သူမဟာ ရဲမေတစ်ယောက်။
အဖွဲ့အစည်းဆိုတာ
နာမည်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး၊
ယုံကြည်ချက်နဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့
မိသားစုတစ်ခုလို
သူမ ရင်ထဲမှာ သိမ်းထားခဲ့တယ်။
ကိုယ်ပင်ပန်းတဲ့နေ့တွေမှာတောင်
“ငါပဲ အရင်နားမယ်” မပြောခဲ့ဘူး၊
ငယ်သားတွေ ပင်ပန်းနေတဲ့အခါ
သူမရဲ့ ပင်ပန်းမှုကို မေ့ပြီး
“မင်းတို့ အဆင်ပြေရဲ့လား” လို့
အရင်မေးတတ်ခဲ့တယ်။
ငယ်သားတစ်ယောက် မှားတဲ့အခါ
အပြစ်တင်ဖို့ထက်
နားလည်ပေးဖို့ ရွေးခဲ့တယ်။
စကားကြမ်းကြမ်း ပြောနိုင်တဲ့အချိန်မှာတောင်
သည်းခံခြင်းနဲ့ သင်ပြပေးခဲ့တယ်။
သူမရဲ့ တင်းမာမှုနောက်ကွယ်မှာ
နူးညံ့တဲ့နှလုံးသားတစ်စုံရှိတယ်၊
သူမရဲ့ ဆုံးမစကားနောက်ကွယ်မှာ
“မင်းတို့ ပိုကောင်းလာစေချင်တယ်” ဆိုတဲ့
မေတ္တာတစ်ခုရှိတယ်။
အဖွဲ့အစည်းအတွက်ဆို
ကိုယ်ကျိုးကို နောက်ဆုံးထားခဲ့တယ်။
ငယ်သားတွေအတွက်ဆို
ကိုယ့်အချိန်ကို ပေးခဲ့တယ်။
တာဝန်အတွက်ဆို
ကိုယ့်အားနည်းချက်တွေကိုတောင်
ပြုံးပြီး ဖုံးကွယ်ခဲ့တယ်။
တစ်ခါတလေ
သူမလည်း ငိုချင်ခဲ့မှာပဲ၊
သူမလည်း အားကိုးချင်ခဲ့မှာပဲ၊
သူမလည်း “ငါ ပင်ပန်းနေပြီ”
လို့ ပြောချင်ခဲ့မှာပဲ။
ဒါပေမယ့်
သူမရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့
ငယ်သားတွေရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တိုင်း
သူမဟာ ထပ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ခဲ့တယ်။
ရဲမေဆိုတာ
သေနတ်ကိုင်ထားသူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။
အခက်အခဲကြားမှာ မပြိုလဲအောင်
တခြားသူတွေကိုပါ ထိန်းပေးနိုင်တဲ့
နှလုံးသားတစ်စုံရှိသူ ဖြစ်တယ်။
သူမပေးခဲ့တာ
အချိန်တင်မဟုတ်ဘူး
အိပ်မက်တွေ၊ အားအင်တွေ၊
မျက်ရည်တွေ၊ တိတ်တိတ်လေးခံစားခဲ့ရတဲ့
နာကျင်မှုတွေပါ ပါခဲ့တယ်။
တစ်နေ့နေ့မှာ
ငယ်သားတွေ အားကောင်းလာပြီး
သူမ မလိုတော့တဲ့နေ့ ရောက်ခဲ့ရင်တောင်
သူမ မနာကျင်ပါဘူး။
ဘာလို့လဲဆိုတော့
သူမလိုချင်ခဲ့တာက
“ငါ့ကို အမြဲလိုအပ်နေပါစေ” မဟုတ်ဘူး။
“ငါတို့အားလုံး ပိုကောင်းတဲ့လူတွေ ဖြစ်လာကြပါစေ”
ဆိုတာပဲ။
ဒါကြောင့်
ရဲမေတစ်ယောက်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုဟာ
သမိုင်းစာမျက်နှာပေါ်က စာကြောင်းတစ်ကြောင်းမဟုတ်ဘူး
ငယ်သားတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ
တစ်သက်လုံး မပျောက်မယ့်
အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်နေတတ်တယ်။
#စိမ်းမြအိမ်
