30/09/2026
ဘဝမှာ ကိုယ်သွားချင်တဲ့နေရာတစ်ခု ရှိလာပြီဆိုရင်
အဲ့ဒီနေရာကိုသွားမယ့်လမ်းက အမြဲတမ်း ဖြောင့်ဖြူးနေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ပါနဲ့။
တစ်ခါတလေ လမ်းက ကြမ်းမယ်။
တစ်ခါတလေ ကိုယ်မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာဘူး။
တစ်ခါတလေ ကြိုးစားသလောက် ရလဒ်ကို မမြင်ရဘူး။
တစ်ခါတလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင်—
“ငါ ဆက်လုပ်နိုင်ပါ့မလား…”
လို့ ပြန်မေးမိလိမ့်မယ်။ # #
အဲ့ဒီလိုအချိန်တွေမှာ သတိရရမယ့်အရာတစ်ခုရှိတယ်—
👉 “စိတ်ဓာတ်ပဲကျကျ၊ လမ်းပဲပျောက်ပျောက်
လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်နေဖို့က မင်းရဲ့တာဝန်ပဲ။”
အမြဲတမ်း စိတ်အားတက်ကြွနေဖို့ မလိုဘူး။
အမြဲတမ်း သန်မာနေဖို့လည်း မလိုဘူး။
စိတ်ပင်ပန်းတဲ့နေ့မှာ ခဏနားလို့ရတယ်။
အားနည်းတဲ့နေ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နားလည်ပေးလို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အိပ်မက်ကိုတော့ လက်မလွှတ်လိုက်နဲ့။
အောင်မြင်မှုဆိုတာ
ကောင်းတဲ့နေ့တွေမှာပဲ ကြိုးစားခဲ့လို့ ရလာတာမဟုတ်ဘူး။
မလုပ်ချင်တဲ့နေ့မှာလည်း လုပ်ခဲ့ရတယ်။
မယုံကြည်နိုင်တဲ့နေ့မှာလည်း ဆက်ခဲ့ရတယ်။
ရလဒ်မမြင်ရတဲ့နေ့မှာလည်း မရပ်ခဲ့ရတယ်။
အဲ့ဒီနေ့ရက်တွေ စုပေါင်းလာမှ
ကိုယ့်ပန်းတိုင်နဲ့ တဖြည်းဖြည်း နီးလာတာ။
ပြီးတော့ သူများတွေရဲ့အမြင်ကို အရမ်းကြောက်မနေပါနဲ့။
👉 “ဝေဖန်တဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြောက်နေရင်
အောင်မြင်တဲ့ပန်းတိုင်ကို ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး။”
ကိုယ်တစ်ခုခုစလုပ်တိုင်း
လူတိုင်းက သဘောကျနေမှာ မဟုတ်ဘူး။
စလုပ်တဲ့အချိန်မှာ
“မဖြစ်နိုင်ဘူး” လို့ ပြောမယ့်သူ ရှိမယ်။
အောင်မြင်လာတဲ့အခါ
“ကံကောင်းလို့ပါ” လို့ ပြောမယ့်သူ ရှိမယ်။
မအောင်မြင်တဲ့အခါ
“ငါပြောသားပဲ” လို့ ပြောမယ့်သူလည်း ရှိမယ်။
အဲ့ဒီအသံတွေကို အကုန်လိုက်နားထောင်နေမယ်ဆိုရင်
နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်မတည်ဆောက်နိုင်တော့ဘဲ
သူများတွေရဲ့အမြင်နဲ့ ကိုယ့်ဘဝကို တည်ဆောက်နေမိလိမ့်မယ်။
ဒါကြောင့်—
လူတိုင်းကို ကျေနပ်အောင် နေဖို့မကြိုးစားပါနဲ့။
ကိုယ့်လမ်းကို ကိုယ်မပျောက်အောင်ပဲ ကြိုးစားပါ။
တစ်ခါတလေ သူများတွေကို အများကြီးရှင်းပြနေစရာ မလိုဘူး။
ကိုယ့်လုပ်ရပ်ကပဲ တစ်နေ့မှာ ကိုယ့်အတွက် အဖြေဖြစ်လာလိမ့်မယ်။
ဒီခရီးကို ဆက်လျှောက်ရင်း
ကိုယ်ဟာ အရင်က ကိုယ်မဟုတ်တော့ဘဲ
တဖြည်းဖြည်း ရင့်ကျက်လာပါလိမ့်မယ်။
👉 “ရင့်ကျက်တယ်ဆိုတာ အသက်အရွယ်နဲ့ မဆိုင်ဘူး။
ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ၊ဒုက္ခတွေ နဲ့ ပိုဆိုင်တယ်။”
အသက်ငယ်ပေမယ့် ဘဝကို နားလည်တဲ့သူတွေ ရှိတယ်။
အသက်ကြီးပေမယ့် အတွေ့အကြုံတွေထဲက သင်ခန်းစာကို မယူနိုင်သေးတဲ့သူတွေလည်း ရှိတယ်။
အသက်က အချိန်ကိုပဲ တိုင်းပေးနိုင်တယ်။
အတွေ့အကြုံကတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့အတွေးကို ပြောင်းလဲပေးတယ်။
ဆုံးရှုံးမှုတွေက တန်ဖိုးကို သင်ပေးတယ်။
အခက်အခဲတွေက ခံနိုင်ရည်ကို သင်ပေးတယ်။
တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်ရတဲ့အချိန်တွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိုနားလည်စေတယ်။
ဒါကြောင့် ကိုယ်ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ အခက်အခဲတွေကို
ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အမည်းစက်တွေလို့ မမြင်လိုက်ပါနဲ့။
အဲ့ဒါတွေဟာ
ကိုယ့်ပုံပြင်ထဲက မဖျက်သင့်တဲ့ စာမျက်နှာတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့—
👉 “ကိုယ်လာခဲ့တဲ့လမ်းက ကြမ်းလေလေ
ကိုယ့်ပုံပြင်က ပြန်ပြောဖို့ကောင်းလေလေပါပဲ။”
ဒီနေ့ မင်းဖြတ်သန်းနေရတဲ့အရာတွေဟာ
အခုချိန်မှာတော့ ပင်ပန်းစရာ ဖြစ်နေနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် တစ်နေ့မှာ မင်းပန်းတိုင်ရောက်ပြီး
နောက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်တဲ့အခါ—
“ငါ ဘယ်လိုများ ဒီလောက်အထိ ရောက်လာခဲ့တာပါလိမ့်…”
လို့ တွေးမိလိမ့်မယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ မင်းနားလည်လာလိမ့်မယ်—
မင်းကို ပန်းတိုင်ဆီ ခေါ်လာခဲ့တာ
ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။
လဲကျပြီးတိုင်း ပြန်ထခဲ့တာ။
လမ်းပျောက်တိုင်း ပြန်ရှာခဲ့တာ။
ဝေဖန်ခံရတိုင်း ကိုယ့်လမ်းကို မစွန့်ခဲ့တာ။
စိတ်ပင်ပန်းတဲ့နေ့တွေမှာတောင် လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ခဲ့တာ။
အဲ့ဒါတွေအားလုံးပဲ။
ဒါကြောင့် ဒီနေ့
မင်းဘယ်လောက်ဝေးနေသေးလဲ ဆိုတာထက်
မင်း ဆက်လှမ်းနေသေးလား ဆိုတာကိုပဲ ကြည့်ပါ။
မြန်မြန်မရောက်လည်း ရတယ်။
နှေးနှေးသွားလည်း ရတယ်။
ခဏနားလည်း ရတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ့်လမ်းကိုတော့ မပျောက်စေပါနဲ့။
လဲရင် ပြန်ထပါ။
လမ်းပျောက်ရင် ပြန်ရှာပါ။
ဝေဖန်ရင် အလုပ်နဲ့ဖြေပါ။
အခက်အခဲတွေ့ရင် သင်ခန်းစာယူပါ။
စိတ်ပင်ပန်းရင် ခဏနားပြီး ပြန်စပါ။
တစ်နေ့မှာ မင်းလိုချင်တဲ့နေရာကို ရောက်သွားတဲ့အခါ
ဒီနေ့ရဲ့ မလွယ်ကူခဲ့တဲ့နေ့တွေကို ပြန်ကြည့်ပြီး—
“တော်သေးတာပေါ့…
အဲ့ဒီတုန်းက ငါ မရပ်ခဲ့လို့”
လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ပြောနိုင်ရင်
အဲ့ဒါဟာ ပန်းတိုင်ရောက်ခြင်းထက်တောင်
ပိုတန်ဖိုးရှိတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။
ဒါကြောင့်—
လဲမှာကြောက်လို့ မလျှောက်ဘဲ မနေပါနဲ့။
လမ်းကြမ်းလို့လည်း နောက်မဆုတ်ပါနဲ့။
သူများတွေပြောလို့လည်း ကိုယ့်အိပ်မက်ကို မစွန့်ပါနဲ့။
👉 “လဲမှာကြောက်လို့ မလျှောက်ဘဲနေရင် မရောက်ပဲနေမှာပေါ့…
ပန်းတိုင်ဆိုတာ လှမ်းနိုင်သူရဲ့အလံပဲလေ။”
ပန်းတိုင်ဆိုတာ စောင့်နေသူတွေအတွက် မဟုတ်ပါဘူး။
မလွယ်ကူတဲ့လမ်းမှာတောင် ဆက်လှမ်းနိုင်သူတွေအတွက်ဖြစ်ပါတယ်။ ❤️❤
# CRD
