17/09/2026
တစ်ခါက online မှာတွေ့ခဲ့တာမှတ်မိသေးတယ် ။
ဖိနပ်စုတ်လေးတစ်ရံရယ်၊ဘေးမှာ ရေးထားတဲ့
စာသားလေးတစ်ခုရယ်—
“ငါ့ကို နားလည်ချင်ရင် ငါစီးတဲ့ဖိနပ်ကို စီးပြီး ငါလျှောက်သလို လျှောက်ကြည့်ပါ…”တဲ့။
စာကြောင်းလေးက ရိုးရိုးလေးပါပဲ။
ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝကို နားလည်ဖို့ ဘာကြောင့် ခက်ခဲသလဲဆိုတာ အတော်လေး ပြောပြနေတယ်။
ဘဝဆိုတာ လူတိုင်းအတွက် တစ်ပုံစံတည်း မဟုတ်ဘူး။
တချို့က အဆင်ပြေတဲ့နေရာကနေ စတင်ကြတယ်။
တချို့ကတော့ ဘာမှမပြည့်စုံတဲ့နေရာကနေ ရှိတာလေးနဲ့ ရှေ့ဆက်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။
တချို့လူတွေက သူများတစ်လနဲ့ ရနိုင်တဲ့အရာတစ်ခုကို ရဖို့ လပေါင်းများစွာ ကြိုးစားရတတ်တယ်။
ဒါပေမယ့် အပြင်ကနေ ကြည့်တဲ့သူအတွက်တော့—
“ပိုက်ဆံမရှိတာ မကြိုးစားလို့…”
“အလုပ်မလုပ်လို့…”
“ငါ့လိုသာ ကြိုးစားရင် ဒီလိုဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး…”လို့ ပြော
လိုက်ရတာ လွယ်တယ်။
တကယ်တော့
သူ့မှာလည်း အိပ်မက်ရှိတယ်။
သူ့မှာလည်း မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်။
သူ့ဘဝကို သူတတ်နိုင်သလောက် တည်ဆောက်နေတယ်။
တစ်ချို့လူတွေက ကိုယ့်ထက် အခြေအနေနိမ့်ပါးနေတဲ့သူကို တွေ့ရင်
လက်တွဲပေးဖို့ထက် နှိမ်ချင်ကြတယ်။
နေရာပေးဖို့ထက် နေရာမရအောင် လုပ်ချင်ကြတယ်။
အမှန်တော့…
မပြည့်စုံတာနဲ့ မကြိုးစားတာဟာ အဓိပ္ပါယ်မတူဘူး။
လူတိုင်းရဲ့ အစမှတ်တွေ မတူကြဘူး။
လူတိုင်းရဲ့ အခွင့်အရေးတွေ မတူကြဘူး။
လူတိုင်းရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေ မတူကြဘူး။
လူတိုင်းရဲ့ လမ်းအရှည်တွေ လည်း မတူကြဘူး။
ကိုယ့်အတွက် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းက လွယ်ကူနေနိုင်ပေမယ့် သူ့အတွက်တော့ အဲ့ဒီတစ်လှမ်းကို လှမ်းနိုင်ဖို့တောင် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားနေရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ကိုယ်က တစ်နေ့ကို အလုပ်တစ်ခုနဲ့ ရုန်းကန်နေရချိန်မှာ
တစ်ယောက်ယောက်က မိသားစုအတွက် အလုပ်နှစ်ခု၊ သုံးခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထမ်းထားရနိုင်တယ်။
မပြည့်စုံတဲ့ဘဝတွေထဲမှာလည်း
တတ်နိုင်သလောက် မနားတမ်း ကြိုးစားနေတဲ့လူတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။
သူ့အပြုံးနောက်မှာ ဘာတွေရှိနေသလဲ၊
သူ့တိတ်ဆိတ်မှုနောက်မှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသလဲဆိုတာ
အပြင်ကနေ ကြည့်ရုံနဲ့ မသိနိုင်ဘူး။
အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ထက် အခြေအနေနိမ့်ပါးနေတဲ့သူတစ်ယောက်ကို တွေ့တဲ့အခါ—
နှိမ်ချဖို့ထက် ဖေးမပေးနိုင်ရင် ပိုကောင်းမယ်။
နေရာမပေးချင်တာထက် နေရာတစ်ခု ဖန်တီးပေးနိုင်ရင် ပိုတန်ဖိုးရှိမယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့
ဒီနေ့ သူက ကိုယ့်နောက်မှာ ရှိနေတာဟာ မနက်ဖြန်လည်း အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဒီနေ့ ဘာရှိသလဲဆိုတာထက်
အဲ့ဒီအရာတွေ ရဖို့ သူဘယ်လောက် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသလဲဆိုတာကို ပိုနားလည်ပေးဖို့အရေးကြီးတယ်။
ကိုယ်က အဆင်ပြေတဲ့နေရာကို ရောက်နေပြီဆိုရင်
အောက်မှာ ရုန်းကန်နေတဲ့သူကို တတ်နိုင်သလောက် လက်ကမ်းပေးစေချင်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ စိတ်ဓာတ်ကျအောင် မပြောမိဖို့ပဲ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ်ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက
သူ့အတွက် ရှေ့ဆက်ဖို့ အားတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သလို
နောက်ဆုတ်သွားဖို့ အကြောင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်လို့ပါပဲ။
လူတိုင်းရဲ့ ဖိနပ်တွေက မတူပါဘူး။
လူတိုင်းရဲ့ သွားရမယ့် လမ်းတွေကလည်း မတူကြပါဘူး။
ကိုယ့်ဘဝက အဆင်ပြေနေတာဟာ
ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ပိုကြိုးစားလို့ ဖြစ်နိုင်သလို
ကိုယ်ရခဲ့တဲ့ အခွင့်အရေးတွေ၊ အခြေအနေတွေကလည်း
တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ကိုယ့်ခြေရာနဲ့ တစ်ပါးသူရဲ့ခြေရာတွေကို မတိုင်းပါနဲ့။
လူတိုင်းမှာ လျှောက်လာရတဲ့လမ်း မတူနိုင်ကြလို့ပါ။
ဒါကြောင့်—
သူ့ဖိနပ်ကို မစီးဖူးသေးသရွေ့
သူ့ခြေလှမ်းကို အလွယ်တကူ မဆုံးဖြတ်မိဖို့ပါပဲ။
ကိုယ်က တစ်နေ့မှာ နေရာရခဲ့တဲ့သူဖြစ်ရင်
တစ်ချိန်က နေရာမရသေးတဲ့သူတွေကို နေရာပေးတတ်တဲ့သူ ဖြစ်ပါစေလို့ ဆန္ဒပြုရင်း ဒီစာစုလေးကို မျှဝေပေးလိုက်ပါတယ်။🤍🤍 #စာသား
